Een week op het Douanierspad

Mieke De Gryse
25 jun
14 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 5 dagen geleden

Sinds ik uit het dal van burn-out klom, maak ik elk jaar een solo-hike van ongeveer een week. Dit jaar koos ik voor een stukje van de GR34, het Douanierspad, langs de kust van Bretagne. Een weekje langs zee, mooie strandjes, ruige rotsen, pittoreske haventjes en het Bretoense platteland, daar had ik zin in. Het boek ‘Sur le sentier des douaniers’ van Capitaine Rémi, was een leuke extra inspiratiebron.

Uit de 2000 km lange route selecteerde ik een stukje aan de Noordkust, van Paimpol naar Lannion. Ik koos dit stukje omdat ik hou van ruige natuur en verlatenheid. De stadjes Paimpol en Lannion zijn dan weer vlot bereikbaar met de trein.

Ik stippelde mijn pad uit. Even overwoog ik om, net zoals Capitaine Rémi, geen etappes en campings vast te leggen en gewoon te zien waar ik elke dag uitkwam. Maar ik voelde al snel dat dit niet mijn pad was. Dus ik maakte een routeplan met vaste etappes, campings en mogelijke bevoorradingsposten.

In deze blog neem ik jullie graag mee op pad. Ik neem jullie mee in mijn avontuur dag per dag, maar vooral in de ervaringen die ik mee neem naar huis. Want zo’n hike draait om het pad dat je stap voor stap aflegt, maar evenzeer om de ervaringen die je meeneemt naar huis en die je als persoon doen groeien en gelukkiger maken. De foto's zijn een kleine selectie uit de vele foto's die ik maakte. Het zijn momentopnames on the road. Maar ik moet jullie waarschuwen: niet één foto geeft de echte pracht van het landschap weer, dus ga vooral zelf kijken.

Mijn live-verslag van tijdens de tocht kun je nalezen op Ferrett.

Heb jij ook zin om dit stuk van het Douanierspad te bewandelen? Dan vind je alle praktische info op het einde van deze blog, laat je er gerust door inspireren. Maar vergeet niet vooral je eigen pad uit te stippelen en te bewandelen.

MIJN PAD

DAG 1 : DINSDAG 26 MEI

Na een vlotte, maar op het eind hete, treinreis kwam ik in de namiddag aan in Paimpol. Na mijn eerder koude ervaring op de Rothaarsteig vorig jaar, besloot ik dit jaar eind mei op tocht te gaan. Ik kreeg wat ik wou: warmte. En zelfs meer dan dat, hitte, de eerste drie dagen zou het +30°C zijn.

Ik stapte, volledig oververhit, uit de trein in Paimpol en voelde het al: een briesje, een zeebries, de zee! Ik had de juiste bestemming gekozen. Direct na de haven van Paimpol strekte zich de eerste van vele prachtige baaien voor me uit. De route was heel afwisselend, bospaadjes, stukje strand, straatjes met veel bloemetjes. Ik probeerde me zachtjes door de hitte heen te bewegen, met regelmatig een pauze, veel drinken en onderweg al een eerste voetbad in zee.

Die avond op de camping, met zicht op zee en Ile de Bréhat, zette ik de eerste stappen in een verbinding die ik op mijn vorige tochten niet zo ervaren had. Ik bracht de avond door met een stel bus-kampeerders en Matthieu, die begin mei de GR34 gestart was aan de Mont Saint Michel. We speelden samen een dobbelspel en gingen naar de zonsondergang kijken.

Nog voor ik goed en wel begonnen was aan mijn tocht, kon ik hem al delen met anderen.

DAG 2: WOENSDAG 27 MEI

Dit was een lange, lastige en hete dag. Deze etappe loopt een heel stuk langs een bospaadje met veel rotsen en wortels, stijgend en dalend. Ik ontwikkelde wat blaren waar ik de rest van de tocht last van zou hebben. De enige plek waar je kan bevoorraden op dit stuk is een winkel in Lézardrieux, die over de middag twee uur sluit. Dus stapte ik stevig door op dit stuk om daar voor de middag te zijn.

Ondanks de hitte en het zware pad genoot ik van het bos, van het zicht op de rivier, van de kleine haventjes en van het onderweg zijn.

Maar het zwaarste van die dag moest nog komen. Na mijn middagpauze, met verse bevoorrading, was ik even de route kwijt. Ik kwam terecht in een stuk steil bos waar ik geen doorsteek naar het pad vond. De hitte, de vermoeidheid en de onzekerheid hakten er op dat moment stevig in.

Onbewust was ik even het vertrouwen in mijn eigen kunnen kwijt en ik stond op het punt het bijltje erbij neer te leggen voor vandaag. Ik stuurde wat berichtjes naar mijn steun en toeverlaat, mijn liefste.

Hij antwoordde met volgend bericht:

“Komaan liefje, geloof dat je het kunt. Want ik geloof het.”

Trage stap voor trage stap wandelde ik dan maar verder. Na elke klim nam ik de tijd om mijn hartslag te doen dalen, af te koelen en te drinken.

Ik vertrouwde op mijn lief: ik geloofde. En mijn lichaam volgde.

Bij het kerkhof van Kermouster ontmoette ik Matthieu terug. Hij voerde uit wat ik van plan was te doen: een dutje in de schaduw van de hoge bomen. Ik zeeg neer in het gras, at een nectarine, ging liggen en voor ik het wist doezelde ik weg.

Dag 2 op de trail en mijn lichaam kon zich al helemaal ontspannen in de luwte van de natuur.

De camping zien was die dag voor mij even hemel op aarde. Ik installeerde mijn tentje en strompelde toen nog 500 meter voor een verkoelende duik in zee. Ik bedankte 's avonds voor de uitnodiging van de andere trekkers om nog eens naar zee te wandelen om de zonsondergang te aanschouwen. Ik lag op mijn matje en ging geen stap meer verzetten.

Ik volgde mijn eigen ritme.

DAG 3: DONDERDAG 28 MEI

Deze dag was nog steeds warm, maar het pad was makkelijker, waardoor ik meer kon genieten van de schoonheid rond me: de open zee, leeggelopen baaitjes, eilandjes op het droge, bloemetjes tussen alle rotsen en spleten en voortdurend vogels die kwetteren en fluiten.

Deze dag was traag. De inspanning van gisteren liet zich voelen. Elke 2,5 km zette ik me even neer voor een korte pauze en een blik op de kaart, op zoek naar het volgend plekje waar ik even kon rusten. Traagheid is een concept dat ik heb leren omarmen als mijn weg vooruit.

Traagheid is mijn weg vooruit

Mijn uitgekozen lunchplekje, een bankje onder de bomen bij een kapelletje, was vandaag een verzamelplek voor GR34-wandelaars. De ene wandelaar vertrok als de andere toekwam, we praatten kort even bij, en vervolgden dan één voor één onze eigen tocht. Een verzameling mensen uit Frankrijk, Duitsland, Zwitserland en België. Elk met een eigen verhaal en doel op stap op hetzelfde pad. Elk zijn eigen tocht wandelend. De meesten van hen zijn een stuk langer onderweg dan ik, een maand of zelfs meer. Ik vind het fijn om even deel van hun community te zijn.

De avond bracht ik alleen door op een camping iets buiten Tréguier. Ik genoot van de stilte, het groen om me heen, de rust, de heerlijke douche. De avonden op de camping worden snel een soort routine: tent opzetten, douchen, bezwete kledij uitwassen, gsm/powerbank opladen, even rusten, eten opwarmen, reisverhaal bijwerken en nog wat lezen op mijn matje in de tent. Ik geniet van de eenvoud van de dagelijkse simpele handelingen, de zorg voor mijn materiaal (vb gescheurde tentzak plakken) en mezelf (blaren verzorgen) en het gebrek aan allerlei stoorzenders of andere dingen die mijn aandacht opeisen.

Ik kom tot rust. Mijn lichaam komt tot rust. Mijn zenuwstelsel komt tot rust.

Hier, op mijn matje in mijn tent met de natuur rondom, laad ik mijn batterijen eindelijk nog eens echt op.

DAG 4: VRIJDAG 29 MEI

Ik begon deze dag met een bezoekje aan het pareltje van een kathedraal in Tréguier. Ik stapte binnen en werd onmiddellijk betoverd door het kleurrijk spel van zon en glasraam. Deze kathedraal raakte me in mijn essentie, ze straalde een vredige schoonheid uit.

Vandaag was waarvoor ik gekomen ben.

‘t Wandelen ging vlot, beter dan verwacht.

Ik genoot van elke stap (of ja, toch bijna, want blaren) en elke keer een nieuw ‘wow-dit-is-prachtig’ uitzicht.

Tegenover de dagelijkse routine van het pad, stond de verwondering over de omgeving rond me.

Vandaag was zowel een trage wals met mezelf als een rock&roll met het landschap.

De hitte was minder en het pad was rustiger, dit creëerde ruimte om naar binnen te keren. Met een meditatie in mijn oren kon ik doordringen tot mijn hart en kon ik nog een stukje van de puzzel leggen van de Mieke die ik ben en nog meer wil zijn.

Deze ervaring, een klein momentje op mijn tocht, draag ik nu mee in het dagelijkse leven, ik ben gegroeid (innerlijk dan he ;-)). Ik heb een nog mooiere versie van mezelf gevonden.

DAG 5: ZATERDAG 30 MEI

Ik was vroeg wakker na een rumoerige avond op de camping en een wat onrustige nacht. Toch kroop ik uit mijn tent met een glimlach op mijn gezicht en een tomeloze energie. Deze tocht slaagt er zelfs in mijn befaamde ochtendhumeur te doen smelten. Welk ingrediënt bezorgt me deze positieve energie? Energie waar het me thuis vaak aan ontbreekt. Welk element van deze tocht kan ik integreren in mijn dagelijks leven?

De etappe van Plougrescant naar Trestel was wandelen en genieten. Het was schoonheid alom: bijzondere rotsen in de zee, baaitjes met idyllische strandjes, dobberende bootjes, eilandjes die droogvallen bij laag water met een droomhuisje op. Achter elke bocht een nieuw prachtig zicht, en dat onder een stralende zon, maar zonder de hitte, en met af en toe een zeebriesje.

Vandaag was Bretagne, vandaag was GR34.

Ik kon blijven wandelen zonder telkens te pauzeren. Ik koos mijn eigen pad uit dwars door de drooggevallen baaien en wandelde een stuk verder dan oorspronkelijk gepland. Wat een fijn gevoel om je lichaam elke dag sterker te voelen worden.

De avond bracht ik door met Sylvie en Matthieu, aan een Bretoense foodtruck op de dijk van Trestel. Ook zij hadden genoten van deze dag, ook zij besloten verder te wandelen dan gepland en zo te genieten van de faciliteiten hier in Trestel. Elk zijn tocht, elk zijn verhaal en toch ook gedeelde ervaringen. De 'galette complète' met cider heeft gesmaakt, de ondergaande zon boven zee heeft het compleet gemaakt.

DAG 6: ZONDAG 31 MEI

De nacht was stil geweest, muisstil. Dus stilletjes stond ik op en pakte alles in. In wat lichte miezerregen ging ik op pad, nieuwsgierig naar deze nieuwe dag. Maar de sprankelende energie van gisteren bleef voorlopig uit. Het pad was saaier dan de voorbije dagen, het uitzicht ééntoniger, met enkel zicht op Perros Guirrec, dat me niet echt kon bekoren.

Ik probeerde me te focussen op de details: de geur van het groen om me heen, het ruisen van de zee, het vogelgefluit en het knarsen van het grind onder mijn schoenen. Ik liet mijn Ferrett-lezers even meegenieten van deze soundscape.

De saaiheid maakte de tocht lastiger en deed mijn energie slinken. Pas in Trestraou, voorbij Perros-Guirec, plofte ik neer op het strand om energie te zoeken in mijn supermarkt-pastaslaatje en koude Ice Tea Peche. Ik was moe, uitgeput en had er even geen zin meer in.

Maar een blik op de kaart beloofde me beterschap. Ik kwam nu aan het bekendste en spectaculairste stuk van de Granit Rose, het pad naar de vuurtoren van Men Ruz. Het stuk waar ik ook al met Christopher en de kinderen (toen nog kindjes) wandelde.

Ik hees mijn rugzak op mijn rug…en genoot! Wat een pracht, wat een spektakel, wat is onze wereld toch een fantastische plek. Ik slaagde er zelfs in de hordes parkingtoeristen te negeren. Ik mijmerde even weg bij de plekjes waar we ooit met zijn zessen zaten, nam foto’s en genoot.

Het schouwspel van de natuur, daar ga ik van aan!

Op camping West genoot ik van verkoeling in het zwembad en bracht ik terug de avond door met Sylvie en Matthieu, en maakte kennis met de Brusselse zeventiger Jean-Paul. We aten trekkersfood en vergeleken onze uitrusting op een bankje in de zon, de grijze saaie ochtend was al lang weer vergeten.

DAG 7: MAANDAG 1 JUNI

Na een gezamenlijk ontbijt met de andere hikers, ging ik als eerste terug op pad. Het haventje van Ploumanach - gisteren volledig strand, nu vol water - bracht me al direct terug in de juiste stemming. Wat een verrassende omgeving is dit toch.

Ik zoog het uitzicht in mij op vandaag. Het soepele glijden van een SUP-per in een baai, het zachte licht op het water, de blinkende schelpjes op het strand, een verrassende rots achter de bocht en het trage heen en weer ruisen van de zee. Hier loopt mijn hart van over, hier gaat mijn lijf van tintelen, hiervan kom ik tot een diepe rust.

Ik verlangde al naar de camping van deze avond, op het eilandje Ile Grande. Vanaf ik deze gespot had, wist ik het, hier wil ik een nachtje doorbrengen, vlakbij het strand, omringd door zee.

In een baai met een prachtig wit zandstrand zag ik enkele longe-côters bezig. (longe-côte is zee-wandelen, een sport waar ik onlangs mee begon) Ik stopte even om een foto te maken en stapte op een verhoogje langs het pad voor een beter effect. Ik zette mijn linkerbeen achteruit, terug op het pad en …

wist niet wat ik voelde

een scherpe pijn in mijn linkerkuit

een ‘knap’

en had ik dat enkel gevoeld of ook gehoord?

Ik stond daar een tijd gewoon stil, leunend op mijn wandelstokken, de pijn verbijtend.

Ik besloot even te gaan zitten en mijn been wat los te wrijven, ‘t was misschien een heel felle kramp? Ik probeerde dan langzaam mijn pad te vervolgen, de kuit wat los te wandelen.

Maar er viel niets los te wandelen. Ik raakte amper vooruit.

Ik duwde me het pad omhoog op mijn stokken (ga nooit zonder wandelstokken op trektocht!), ik kon geen kracht zetten op mijn kuit.

Boven gekomen zeeg ik neer op een rots. Ik wist niet wat er juist aan de hand was, maar besefte wel dat ik niet verder kon.

Niet nu, niet straks.

Het was over en out.

Met behulp van Jean-Pierre, de Brusselse hiker, raakte ik tot aan de straat. Een vriendelijke Bretoen reed me naar het ziekenhuis van Lannion.

Na veel wachten en een echografie en nog meer wachten werd bevestigd wat ik had gevoeld: een scheur van 5 cm in mijn kuitspier en enkele bloeduitstortingen errond.

Mijn hike eindige in het Ibis-hotel van Lannion, waar mijn allerliefste me de volgende dag is komen halen met de auto.

Mijn hike eindigde in mineur.

Maar toch kon ik zelfs die avond in het hotel dankbaarheid voelen. Dankbaar dat ik eindelijk op een bed lag. Dankbaar voor alle mensen die me die dag zomaar hadden geholpen. Maar ook dankbaar voor het pad dat ik wel had kunnen afleggen. Voor alle prachtige uitzichten, voor de leuke ontmoetingen, voor mijn lijf dat sterker en sterker werd.

Dankbaar voor alle mooie inzichten die ik kreeg, voor de ruimte, voor de rust, voor de schoonheid, voor een week zo dicht bij de natuur.

Ik kan niet mooier afsluiten dan met een inzicht dat ik kreeg uit het Business&Soul Traject van Soulworx.

DE PRAKTISCHE KANT

INFO VERZAMELEN

Zoals eerder gezegd werd ik warm gemaakt voor dit pad door het boek van Capitaine Rémi ‘Sur le sentier des douaniers’.

Ik vond ook nuttige info op volgende websites:

bretagne-vakantie.com : veel info over de verschillende regio's, handig als je een stuk van het traject wil selecteren
ffrandonée: overzicht van de route met gpx, en topoguides die je kunt kopen als extra info (vind ik persoonlijk niet nodig)
mongr.fr : ook hier een overzichtskaart, gpx en heel veel praktische info

ROUTE MAKEN EN NAVIGEREN

Ik gebruikte de overzichtskaarten Wandelkaart Bretagne Nord - Le sentier des douaniers GR34 • 9782758551270 en Wandelkaart Bretagne Sud - Le sentier des douaniers GR34 • 9782758551287 om te kiezen waar ik zou gaan wandelen.

Mijn etappes maakte ik op basis van de GPX die ik in etappes splitste in Basecamp .

Mijn etappes beslis ik op basis van

gemiddeld 20 km per dag wandelen
ligging campings (zoek ik via google maps)
bevoorradingspunten, ik keek vooral naar supermarkten en de voorzieningen op de campings. (ook via google maps)

Ik verzamelde al die gegevens in Basecamp en dan is het wat knip- en puzzelwerk om tot een geheel te komen. Ik twijfelde lang over de haalbaarheid van etappe 2 (30 km), maar het was ofwel 15 km ofwel 30 km. Om de totale afstand te overbruggen in de beschikbare tijd, zou ik toch minstens 1 lange etappe moeten doen.

Onderweg had ik de stafkaarten Wandelkaart 0814 OT Paimpol- Tréguier & Ile de Bréhat - IGN • 9782758551751 en Wandelkaart 0714 OT Lannion & Perros-Guirec - IGN • 9782758541028 mee. De route is voldoende aangeduid om zonder stafkaart kaart te wandelen, maar ik ga toch liever niet zonder op pad. Tijdens het wandelen gebruik ik de gratis app Organic Maps, handig om snel even te zien waar je bent of als je twijfelt over de route. Je vindt er ook alle voorzieningen (water, toilet, winkels, campings, ....) op terug.

Mijn geplande etappes vind je terug op Komoot.

OVERNACHTEN

Ik overnachtte op volgende campings

Camping Panorama de Rohou - aangename propere camping, trekkersplekje met zicht op zee, foodtruck
Camping Domaine de Laneros - groot grasveld voor trekkers zonder schaduw, modern sanitair, (snack)bar
La ferme du Syet - kampeerveld bij een manège, heel basic, maar omringd door veel groen, ligt wat van de route af
Camping Beg Ar Villin - leuke plek op een leuke locatie, proper sanitair, eenvoudige snacks, beetje druk op een vrijdagavond
Camping Le Mat - verblijfspark-camping, zwembad, kleine shop, dubbel zo duur als de andere campings, restaurant/foodtruck vlakbij
West Camping Tourony - zowel vaste voorzieningen als plekjes voor campers en tentjes, heel vriendelijke ontvangst, proper sanitair, zwembad, ontbijt, ...
Camp. Mun. Ile Grande daar ben ik dan niet geraakt, maar de ligging leek mij heerlijk

De laatste nacht verbleef ik in Ibis Hotel Lannion. Daar wou ik helemaal niet overnachten, want dat hotel is pokkeduur en er is niet ééns natuur. Maar...ik kon er wel lasagne eten op bed. :-)

REISROUTE

Ik ging naar Bretagne met de trein. Die reis verliep heel vlot, ik had ongeveer 7u45 reistijd.

TGV Dunkerque - Paris Nord (ook opstappen in Lille is mogelijk)
Metro Paris Nord - Paris Montparnasse (M4 richting Bagneux)
TGV Paris Montparnasse - Guingamp
Boemeltrein Guingamp - Paimpol. (zonder airco)

Tickets voor de trein kocht ik op SNCF-Connect. Hoe vroeger je je tickets boekt, hoe goedkoper.

Ook de terugreis was met de trein voorzien,

maar vooral de overstap in Parijs was voor mij niet haalbaar.

Mijn man is over en weer gereden naar Bretagne, enkel ongeveer 7u30 reistijd.

MIJN SCHRIFTJE

Omdat ik tijdens een trektocht zo weinig mogelijk tijd wil doorbrengen op mijn gsm verzamelde ik alle nuttige info voor onderweg in een klein schriftje (formaat A6): treinuren, routeplan, campings, winkels en een mental plan. Mijn mental plan zijn tools waar ik op kan terugvallen als ik het even niet meer zitten, als ik te moe ben, heimwee heb of in paniek raak. Dat zijn tools die ik ken en waarvan ik weet dat ze helpen. Ik verzamelde ze in een handig overzicht, omdat je net in moeilijke situaties vergeet wat je kan doen om rustig te worden.

Het schriftje doet dan ook dienst als reisdagboek, mijn voedingsbron voor dit verslag.

MIJN RUGZAK

was te zwaar.

Hij woog ongeveer 15 kg bij vertrek, met eten voor 2 dagen en water.

Bij het laden van de rugzak haalde ik er nog wat zaken (vooral kledij) uit om mijn gewicht te minderen, maar ik slaagde er toch niet in om hem op mijn streefgewicht van 12 kg te krijgen.

Deze keer was het niet de koude, maar de hitte die me dwong wat zaken extra mee te nemen

meer water, ik koos voor een waterzak + fles, in totaal had ik de eerste dagen +1,7l water bij (per half dagdeel)
meer zonnecrème, en nog kwam ik zonder te zitten en moest ik me een dag met mijn lipstick factor 50 insmeren.
talk en zinkzalf: om zweet en wrijfplekken te voorkomen en te verzorgen
een iets grotere handdoek (want veel zwemmen en douchen)
meer douchegel, shampoo en crème...dit zijn misschien luxe-artikelen, maar ze maken de tocht toch net iets aangenamer. Ik neem dit mee in kleine staaltjes die ik van de apotheker krijg.

Verder koos ik ervoor om niet alleen gevriesdroogd eten te kiezen, maar iets vaker 'vers'. Dus nam ik ook nog een bordje mee en zwaardere voeding. Ook het pakje verse koffie dat ik meesleur doet is niet de lichtste optie, maar het was elke ochtend weer een genot om mijn tasje koffie te drinken bij mijn tentje.

Onderweg probeerde ik het gewicht te minderen door heel bewust te bevoorraden.

goed uitzoeken waar winkels en waterpunten zijn, eventueel eten mogelijk op de camping?
waar kan ik water bijvullen ( vaak is er een publiek toilet met kraantje aan de strandjes).
winkelen vlak voor een maaltijd of aankomst op camping

En ik was blij dat ik niet bespaarde op mijn EHBO en herstelkit. Blarenpleisters moest ik zelfs bijkopen en mijn kine-tape gebruikte ik om mijn tent te herstellen.

Was mijn spierscheur maar zo gemakkelijk te herstellen geweest....