Verlangen naar ruimte
- Mieke De Gryse
- 4 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
Binnen twee weken vertrek ik op een nieuwe solo-hike.
Ik ga 8 dagen wandelen langs het Douanierspad - de GR34- in Bretagne.
Ik bestudeer de kaart, leg de laatste hand aan de routes en onderzoek waar ik ga overnachten en bevoorraden. Ik werk mijn inpaklijst bij, werk een voedingsplan uit en denk na over de vorm van mijn reisverslag. Dit voorbereidend werk is een deel van het plezier, want ik weet dat de dorpjes die ik nu enkel als een vreemde
naam op de kaart zie, binnenkort voor mijn ogen tot leven zullen komen. Aan elke naam zal dan een herinnering kleven. Ik kan ook alleen maar dromen over hoe mooi het uitzicht op de zee zal zijn, de realiteit zal dat gefantaseer hopelijk alleen maar overstijgen.
Voorbereiden is verlangen. Verlangen naar de eenvoud van het pad. Opstaan, ontbijten, spullen opruimen en beginnen wandelen. Genieten van een nieuw uitzicht om elke bocht.
's Avonds tentje opzetten, tot rust komen bij de geluiden van de natuur, eten, verslag schrijven en slapen.
Verlangen naar een week één worden met het pad en de natuur.
Maar vooral verlangen naar de ruimte die ontstaat tijdens zo'n week.
Deze ochtend in de yoga-les bij Vitaflow maakten we ruimte in onszelf. Niet door diepe stretch en hard te pushen maar door zachte bewegingen. En het is die ruimte die ik opzoek in een trektocht. In het reisverslag van mijn eerste solo-hike ( Cleveland Way - 2024) schreef ik volgende
Op de hoogtes moest ik me soms echt wel schrap zetten tegen de hevige wind, maar ik probeerde er niet teveel tegen in te beuken. Gewoon op een zachte manier er door te gaan. Stap voor stap. Deze trektocht haal ik niet met doorduwen en forceren en alles geven. Neen, ik haal ze met mijn zachte kracht. Stap voor stap luister ik naar mijn lichaam, veel genieten, rond me kijken, diep inademen. De natuur geeft me rust en kracht. En dan een mooi doel aan de horizon en het lukt me.
De eerste dagen op tocht is het nog even 'afkicken' van het dagelijkse leven. Dan schiet mijn brein nog alle kanten uit. Maar tegen de derde dag merk ik meestal een ommekeer. Dan ligt mijn focus op het pad, mijn lichaam en de omgeving. Dan voel ik ruimte ontstaan, in mijn hoofd, in mijn lijf en in mijn hart.
Op de derde dag van de Cleveland had ik een prachtig weids zicht op de horizon, met in de verte de zee die opdoemde. Een enorm gevoel van ruimte overviel me toen.
Ik verlang.
Verlangen jullie ook?
Hoe hard ik ook geniet van alleen op pad zijn, ik geniet ook van anderen helpen.
Daarom organiseer ik deze zomer voor het eerst zachte trektochten.
Ik bereid alles voor, jij moet enkel genieten van de ruimte die je voorgeschoteld krijgt.
Opmerkingen