Trage stap voor trage stap naar een sterkere versie van mezelf.
- Mieke De Gryse
- 6 dagen geleden
- 5 minuten om te lezen
Een verhaal over vertrouwen verliezen, geduld leren, en sterker en wijzer terug wandelen dan ooit.
Ik neem jullie even terug mee naar 1 juni. Bij het achteruit afstappen van een verhoogje, met zware rugzak, voelde ik plots een scherpe pijn in mijn linkerkuit, als een elastiek dat tegen de binnenkant van mijn kuit schoot. Mijn eerste reactie was ‘even zitten, even rusten, 't zal straks wel weer lukken om verder te wandelen’. Ik had toen niet kunnen denken dat ‘straks’ bijna 3 maanden later zou zijn, en dat ik onderweg zou verliezen wat ik het hardst nodig had:
vertrouwen in mijn eigen lichaam.
Van elke dag ongeveer 20 km wandelen, in de natuur zijn en in mijn tent slapen naar thuis in de zetel zitten was een abrupte overgang. Na de eerste opluchting dat ik, met hulp van vriendelijke mensen, tot bij de dokter was geraakt, en met hulp van mijn liefste naar huis, kreeg vooral frustratie de bovenhand. Hoelang zal dit herstel duren? Waarom kan ik niet op dat been steunen? Mijn belangrijkste vraag was dan ook ‘wanneer ga ik terug kunnen wandelen’? Hier hadden de dokters maar 1 antwoord op: na 2 tot 12 weken. Met dat antwoord kon ik echt niets. Die onzekerheid bezorgde me veel gepieker. Welke activiteiten zal ik moeten annuleren? Welke geplande trektochten kunnen doorgaan? Komt het ooit weer goed met dat been van mij? Daarnaast piekerde ik ook over de vraag ‘hoe is dit kunnen gebeuren’. Heb ik niet genoeg naar mijn lichaam geluisterd? Heb ik me niet goed genoeg voorbereid? Kan mijn lichaam dit niet meer aan? Is een trektocht met zware rugzak nog wel haalbaar voor mij?
Na twee weken - en nog steeds niet kunnen steunen op dat been - startte ik bij de kine, bij John van Target Fysio. En dat was het begin van een traag maar zeker proces naar herstel. Al na de eerste sessie kon ik mijn enkel iets meer bewegen. Al na 3 sessies kon ik licht steunen op mijn been.
Ik kreeg antwoorden en tips van de kine. Steunkous dragen of intapen, omliggende spieren los maken, juist wandelen met de krukken, … Een spierscheur van 5 cm met bloeduitstortingen rond is geen ‘kleine’ blessure (die indruk had de specialist mij wel gegeven).
Mijn dagelijkse wandelingen werden vervangen door kiné-sessies en krachtoefeningen. Al gauw kon ik ook wat fietsen, en alhoewel dat echt niet mijn favoriete sport is, genoot ik toch van die ritjes, terug wat vrijheid, terug wat beweging. Ik had verder maar 1 focus: zo snel mogelijk terug kunnen wandelen. Maar dat ging…niet zo snel. Ik leerde dat een revalidatie traag gaat. Dat ik moest geduld hebben. Dat kracht opbouwen en spieren soepel maken belangrijker is dan direct kilometers maken.
Ik leerde creatief te zijn om toch kleine momenten in de natuur door te brengen.
Met de fiets naar het bos en daar wat op een bankje, met de krukken in zee gaan zwemmen, in de tuin met een dekentje, …
Ik was blij met alle kleine stapjes vooruit. Het vlotter kunnen wandelen met 2 krukken, de eerste stapjes met 1 kruk, de eerste 500 m in het bos, het eerste blokje om, de eerste 2 km wandelen. Het ging vooruit…maar niet zo snel als ik gehoopt had.
natuur dichtbij met de krukken naar zee fietsen! terug in beweging
We waren al begin juli en ik kon nog niet meer dan 2 km wandelen. Ik moest de realiteit onder ogen zien: de geplande gezinstrektocht in Schotland eind juli zou voor mij niet haalbaar zijn.
Slik. Daar heb ik toch wat tranen om gelaten.
Dit is iets waar ik heel hard naar uitgekeken had: met het ganse gezin een trektocht doen, iedereen enthousiast. We droomden er al lang van om nog eens naar Schotland te gaan, waar we 20 jaar geleden op huwelijksreis gingen. Het zou een fantastische ervaring zijn om daar met zijn allen de magie van een trektocht te beleven. Ook de geplande trektochten in augustus en september waren niet haalbaar. Al mijn mooie zomerplannen, één voor één geannuleerd.
Het was frustrerend. Maar ik kon erover klagen of ik kon vooruit kijken.
Ik koos de laatste piste (ach ja, er werd ook wel wat gemopperd en geklaagd). Ik bleef trainen bij de kine en thuis. Mijn kine heeft mij echt door deze lastige periode heen geholpen. Hij is blijven zoeken hoe hij me zo snel mogelijk vooruit kon helpen. Zo snel mogelijk, maar ook toekomstgericht: waar wil ik naartoe, wat wil ik kunnen, wat heeft mijn lichaam nodig. Hij gaf me het vertrouwen in mijn lichaam terug dat ik even kwijt was. Ik heb aan de lijve ondervonden hoe belangrijk het is om mensen rond je heen te hebben die je begeleiden.
Laat dit net zijn wat ik voor andere wandelaars wil betekenen: iemand die terug vertrouwen geeft in jezelf.
Ik zocht naar creatieve oplossingen, onder andere voor de Schotlandreis. Ik installeerde me met de jongste zoon op een camping op de route waar de anderen zouden wandelen. Ik wandelde hen een stukje tegemoet, we picknickten samen. Ik kon tegen dan zo’n 6 km wandelen, wel nog niet volledig pijnvrij. Ik genoot van de prachtige zichten vanuit de auto en van de dagen aan de kust. Memories are made.
Ik leerde om ‘anders’ te wandelen. Ik moest noodgedwongen vertragen: nog trager, korter, regelmatig stilstaan of gaan zitten. Ik ging op zoek naar de mooiste plekjes die vanop een parking bereikbaar waren. Ik leerde ‘voelen’ welke pijn oké was en welke pijn betekende dat het genoeg was. En in die traagheid had ik tijd om te observeren: ik bleef stilstaan om een vogel in zijn vlucht te observeren (en kreeg er zomaar een nieuwe hobby bij) , ik volgde de wolken boven mijn hoofd, zocht naar glassteentjes op het strand (een oude passie van mij) ,luisterde naar het geritsel van de bladeren in de wind.
Ik vond rust.
Kolonie Jan van Genten observeren glassteentjes zoeken Distels in schotland
Ondertussen, eind augustus, heb ik in Zwitserland, een bergwandeling van zo’n 8 km gemaakt, pijnvrij. Ik voel me ‘genezen’, al weet ik dat ik er nog niet ben. Het doel is terug op trektocht te kunnen gaan: meerdere dagen na elkaar wandelen, met zware rugzak. Dus ik train verder. Ik doe krachtoefeningen en ben terug beginnen lopen. Lopen doe ik om mijn conditie te verbeteren, - dat is nodig na 3 maanden weinig beweging - en om mijn spieren sterker te maken.
Waar ik een maand geleden twijfelde of een trektocht voor mij nog wel haalbaar zou zijn, heb ik er nu vertrouwen in dat het goed komt. Ik kan en durf mijn kuit terug te belasten. Ik kan mijn spieren trainen om sterker te worden. Ik heb geduld om langzaam verder op te bouwen.
Ik heb mijn lichaam beter leren kennen en ben het terug meer gaan appreciëren. Ik vond rust in de verplichte pauze. En ik weet dat ik de touwtjes in handen kan nemen om sterk genoeg te worden om te doen wat ik graag doe:
onbeperkt wandelen in de vrije natuur.
En nu? Op persoonlijk vlak plan ik nog niet te ver vooruit — ik blijf trainen en bouw gestaag verder op.
Met Wandel Praktijk schiet ik terug uit de startblokken. Ik neem de ervaring van 1 juni mee: het verlies van vertrouwen in mijn lichaam, en het geduldige werk om het weer op te bouwen. Ik ben terug beschikbaar voor persoonlijke begeleiding, Wandel Circle start terug op in september, en ik plan nog iets nieuws voor het najaar.
Of je nu rust zoekt in de natuur, wil herstellen, samen met anderen wil wandelen, of toewerkt naar een meerdaagse tocht:
ik begeleid je graag, met nog meer kennis, ervaring — en geduld — dan voorheen.
Opmerkingen